In onze columns nemen verschillende vrouwen (of mannen) je mee in alle hoogte-en dieptepunten terwijl ze hun kinderwens proberen te vervullen. Je leest hier het eerste deel van het verhaal van Maaike en haar partner Jeffrey.
Na een jaar proberen was het nog steeds niet gelukt om zwanger te worden. Ook met gemeenschap na een positieve ovulatietest lukte het niet. Dus gingen we, mijn partner Jeffrey en ik, naar de huisarts. Jeffrey moest een potje inleveren en ik kreeg een inwendige echo bij de gynaecoloog in het ziekenhuis. Doodsbang was ik. Achteraf gezien voelde ik hier niks van. Wel was het mega ongemakkelijk, omdat een mannelijke stagiair zo nodig mee moest kijken zonder onze toestemming. Hij stond recht voor me vanaf een afstandje mee naar ´binnen´ te kijken. Voor hen misschien de normaalste zaak van de wereld, maar voor mij was dit dan ook mijn eerste ervaring op dit gebied.
2 jaar gingen voorbij
Niet wetende dat ik dit nog veel vaker ging meemaken. Uiteindelijk bleek bij ons beiden alles goed en kregen we het advies: ‘ probeer het nog maar een jaartje’. Mijn hemel dachten we, nog een jaar! ook dat jaar ging voorbij. Zo ben je 2 jaar verder. En met nog steeds een onvervulde kinderwens. Ik kan niet in woorden omschrijven wat dit met me doet. Als mens, als vrouw en als stel samen. De romantiek heeft inmiddels aardig plaatsgemaakt voor ‘moetjes’ en ook verlies je het vertrouwen in je lichaam compleet. Als alles goed is, waarom doet het dan niet wat ik wil?
Wat deed ik fout?
Om me heen lijkt het wel alsof iedereen maar baby’s uit de grond blijft stampen en wij nog steeds met lege handen achterblijven. Mentaal wordt elke maand een grotere klap en wordt het steeds zwaarder als mijn menstruatie weer doorkomt. Om nog maar niet te spreken over alle adviezen die je krijgt, zoals de bekende ‘misschien moet je het loslaten’. Altijd uitspraken van mensen bij wie het wel vanzelfsprekend was. Mensen bedoelen het goed, begrijp me niet verkeerd, maar de realiteit is dat ik hier nog onzekerder van word. Wat deed ik dan fout? Zit het dan echt tussen mijn oren? Het moet tenslotte toch in mijn lichaam gebeuren. Maar 1 ding is mij wel duidelijk; iedereen kan zeggen wat hij wil, maar het is helaas niet zo simpel.
Lees snel het volgende deel, deel 2, van Maaike’s verhaal
Onthoud dat je niet alleen bent en dat er hulp beschikbaar is. Samen kunnen we een community van steun en begrip creëren, zodat niemand zich alleen hoeft te voelen in hun proces. Als je meer informatie wil of gewoon je verhaal wil delen, voel je vrij om een reactie achter te laten in onze community. We zijn hier om te luisteren en te steunen.
Disclaimer: De artikelen op dit platform zijn geschreven door FertiFriend en zijn bedoeld voor informatieve doeleinden. Aan de inhoud van deze artikelen kunnen geen rechten worden ontleend. Wij raden altijd aan om advies in te winnen bij uw behandelend arts voordat u beslissingen neemt over uw gezondheid en behandelingen.
