Na herhaalde miskramen, tien in totaal, besloot Samar verder te zoeken naar antwoorden. Die zoektocht bracht haar buiten Nederland en vroeg steeds meer van haar, niet alleen medisch, maar ook emotioneel en praktisch. In dit tweede deel vertelt ze wat het traject deed met haar vertrouwen in de zorg, haar werk, haar relatie en zichzelf.
Inhoud
De zoektocht naar antwoorden buiten Nederland
Een van de grootste uitdagingen was het besef dat we voor verdere diagnostiek en behandeling buiten Nederland moesten zoeken. Dat betekende schakelen tussen Nederland, België en Zweden. De taal, wachttijden, reizen en het regelen van afspraken kostten enorm veel energie, juist in een periode waarin ik emotioneel al weinig over had.
Mijn grootste frustratie was dat ik het gevoel had dat mijn situatie in Nederland niet volledig werd uitgelegd of onderzocht. Ik moest zelf veel lezen, mijn huiswerk doen, vragen voorbereiden en gesprekken sturen. Daardoor kreeg ik steeds meer kennis over mijn eigen lichaam en fertiliteit, maar het kostte ook veel energie.
Bovendien begon het mijn vertrouwen in het medische team aan te tasten. Ik wilde kunnen vertrouwen op de mensen die mij behandelden, maar voelde steeds sterker dat ik zelf degene moest zijn die bleef doorvragen. Ook de tijd die voorbijging deed pijn. Voor mijn gevoel zijn er jaren verloren gegaan waarin ik juist duidelijkheid en maatwerk nodig had.
Wat deze jaren met mij hebben gedaan
Deze weg heeft me diep veranderd, want een deel van mijn onbevangenheid is verdwenen. Mijn glimlach is er nog, maar soms voelt die gemaakt en zit daaronder veel verdriet. Ik ben voorzichtiger geworden en denk langer na over beslissingen, emotioneel ben ik angstiger geworden en mijn natuurlijke introversie is sterker geworden, net als mijn behoefte om onafhankelijk te zijn.
Op sommige dagen voel ik me vooral moe en kwetsbaar, maar toch merk ik iets opvallends wanneer anderen zwanger worden. Ik ben niet bitter geworden over hun geluk. Juist hun blijdschap kan mij soms kracht geven. Ik heb zelfs bewust gevraagd of ik op kraambezoek mocht komen om een pasgeboren baby te zien.
Tegelijkertijd ben ik veel gevoeliger geworden voor het verdriet van anderen. Misschien omdat ik inmiddels weet hoeveel pijn iemand achter een glimlach kan dragen.
Mijn werk werd geraakt
Mijn kinderwens en de herhaalde miskramen hadden niet alleen invloed op mijn lichaam en emoties, maar ook op mijn werk. Meerdere keren verloor ik mijn baan rond een miskraam, terwijl ik juist open was geweest over mijn situatie.
Dat beschadigde mijn gevoel van veiligheid en vertrouwen. In het begin deelde ik vrij open wat er speelde, vooral op mijn werk, maar na meerdere teleurstellingen werd ik steeds terughoudender.
Ongevraagde adviezen hielpen hier ook niet bij; ze maakten me vaak juist onzekerder. Sommige opmerkingen deden pijn, ook wanneer ze waarschijnlijk goed bedoeld waren. Daarom ben ik uiteindelijk vooral bij familie veel selectiever geworden in wat ik deel en met wie.
De afstand tussen mij en mijn man heeft veel invloed gehad op deze jaren. De ingewikkelde wetgeving, het wonen in verschillende landen en het ontbreken van een groot sociaal netwerk maakten een toch al zwaar traject nog ingewikkelder.
Toch heeft deze periode onze relatie op sommige punten ook sterker gemaakt. We moesten leren communiceren, samen keuzes maken en eerlijk zijn over onze grenzen en wensen. Dat was niet altijd makkelijk, maar het heeft ons ook dichter bij elkaar gebracht.
Hulp zoeken en je toch niet begrepen voelen
Ik heb meerdere keren psychologische ondersteuning geprobeerd, maar toch voelde ik me daar niet altijd begrepen. Mijn ervaring is dat niet iedere hulpverlener specifieke kennis heeft van herhaalde miskramen, IVF en wat een jarenlang fertiliteitstraject met iemand kan doen.
Een woord als loslaten kan mij bijvoorbeeld enorm raken. Voor iemand anders klinkt dat misschien als een vriendelijke boodschap, maar voor mij kan het voelen alsof alle inspanning, hoop en pijn die eraan voorafgingen daarmee worden weggeveegd.
EMDR heeft mij wel geholpen bij een deel van wat ik heb meegemaakt, onder andere rond eerdere miskramen en het verlies van mijn werk. Het heeft niet alles opgelost, maar het gaf me op sommige punten wel ruimte.
Mijn medische traject na herhaalde miskramen
In Nederland heb ik meerdere IUI-behandelingen gehad en daarna heb ik in België mijn eerste PICSI-behandeling doorlopen. Mijn eerste gevoel bij het medische traject was een combinatie van nieuwsgierigheid en angst. Ik wilde heel graag weten wat de onderzoeken zouden laten zien, maar was tegelijkertijd bang voor de uitkomst. Praktisch was het enorm zwaar.
Soms zaten we twaalf uur in de trein tussen Nederland en België voor een ziekenhuisbezoek. Vertragingen, drukte, wachttijden en ondertussen het gevoel van een klok die blijft doortikken maakten het extra zwaar.
In het begin voelde de begeleiding ondersteunend, maar later ontstond er een misverstand met een verpleegkundige waardoor het traject tijdelijk stopte. Mijn man was speciaal overgekomen om deel te nemen en daardoor voelde die situatie extra pijnlijk. Het liet mij opnieuw zien hoe belangrijk goede en volledige begeleiding is.
Op dit moment staat mijn traject tijdelijk stil. Ik merk dat ik nu vooral behoefte heb aan een specialist die mijn hele verhaal wil zien, mijn dossier zorgvuldig bekijkt en samen met mij een persoonlijk plan opstelt. Vertrouwen is voor mij inmiddels essentieel en zonder dat vertrouwen kan ik niet verder.
Sterker dan ik dacht
Hoop houden is niet makkelijk geweest. De herhaalde miskramen, behandelingen, reizen, onzekerheid, gewichtstoename en periodes waarin alles stilstond hebben veel van mij gevraagd. Toch heb ik onderweg ook iets ontdekt. Ik kan meer aan dan ik dacht.
Het is me gelukt om steeds opnieuw een volgende stap te zetten in een situatie die soms uitzichtloos leek. Soms was die stap groot en vol energie en soms was het alleen genoeg om de dag door te komen.
Wat ik iemand aan het begin van een traject zou willen meegeven
Mensen die zonder problemen zwanger worden, weten vaak niet hoe ingewikkeld en uitputtend een fertiliteitstraject kan zijn. Het zijn niet alleen een paar afspraken in het ziekenhuis. Het zijn onderzoeken, hormoonbehandelingen, reizen, wachten, hopen, opnieuw teleurgesteld worden en ondertussen proberen je gewone leven draaiende te houden.
De onzekerheid weegt zwaar en zelfs een klein misverstand kan grote gevolgen hebben wanneer zoveel afhankelijk is van timing en medische begeleiding. Als ik iemand die net aan een medisch traject begint iets zou mogen meegeven, dan is het dit: wees kritisch en luister naar jezelf.
Stel vragen als je iets niet begrijpt en vraag door wanneer iets niet goed voelt. Als je geen vertrouwen hebt in je arts, durf dan verder te kijken.
Your time is precious.
Je bent niet lastig omdat je doorvraagt, je bent niet moeilijk omdat je verder kijkt en als iemand na alles wat je hebt meegemaakt zegt dat je gewoon pech hebt, terwijl jij voelt dat je antwoorden nodig hebt, dan mag je daar iets mee doen.
Het is jouw lichaam, jouw energie en jouw kinderwens.
Lees hier deel 1 van Samars verhaal
Disclaimer: De artikelen op dit platform zijn geschreven door FertiFriend en zijn bedoeld voor informatieve doeleinden. Aan de inhoud van deze artikelen kunnen geen rechten worden ontleend. Wij raden altijd aan om advies in te winnen bij uw behandelend arts voordat u beslissingen neemt over uw gezondheid en behandelingen.
Kom je een foutje tegen? Laat het ons dan weten via hello@fertifriend.nl
