Ik was 29 jaar toen ik te horen kreeg dat ik vervroegd in de overgang was geraakt. Een diagnose die mijn leven op zijn kop zette en waarvan ik op dat moment nog niet kon overzien hoeveel impact die zou hebben.
Als je me als klein meisje had gevraagd wat ik later wilde worden, had ik waarschijnlijk moeder geantwoord. Ik speelde met poppen, was gek op baby’s en vond het heerlijk om voor anderen te zorgen. Toen mijn jongste zusje werd geboren was ik twaalf jaar oud. Ik maakte de zwangerschap van mijn moeder bewust mee en vond het magisch. Met mijn zusje in mijn armen wist ik het zeker: dit wilde ik later ook. Nooit had ik gedacht dat ik op mijn 29e zou horen dat moeder worden misschien helemaal niet vanzelfsprekend voor mij zou zijn.
Lees ook: POI alles wat je moet weten over de vervroegde overgang voor je 40ste.
De eerste signalen
Ik stopte met de pil omdat ik een periode wilde inlassen zonder synthetische hormonen. Al snel kreeg ik allerlei klachten. Ik had warmteaanvallen, kon slecht tegen drukke ruimtes en brak regelmatig in het zweet uit. In de zon zitten was soms al te veel.Achteraf gezien waren dit signalen van mijn lichaam. Maar op dat moment legde ik de link met vervroegde overgang totaal niet. Sterker nog, ik wist nauwelijks wat de overgang precies was.
Toen mijn menstruatie steeds onregelmatiger werd, ging ik naar de huisarts. Ik korfbalde op dat moment op hoog niveau en de huisarts dacht dat het intensieve sporten mijn hormoonhuishouding had beïnvloed. Toch bleef er iets knagen en ik ging naar huis met een onvoldaan gevoel. Alsof er iets niet klopte. Dit tot drie keer aan toe en toen mijn menstruatie uiteindelijk zes maanden wegbleef, trok ik opnieuw aan de bel.
Mijn onderbuikgevoel had gelijk
De huisarts verwees me door naar een gynaecoloog. Ik weet nog dat allerlei gedachten door mijn hoofd schoten. Wat als ik nooit moeder kan worden? Tegelijkertijd probeerde ik mezelf gerust te stellen. Vast iets wat makkelijk opgelost kon worden. Tijdens de echo viel de gynaecoloog stil en ik voelde direct dat er iets aan de hand was.
Toen ik om duidelijkheid vroeg, kon ze die nog niet geven, omdat er eerst bloedonderzoek gedaan moest worden. Na het bloedprikken liep ik verbouwereerd het ziekenhuis uit. Hoewel ik bang was, praatte ik mezelf weer rustig. Ik vertelde niemand wat er speelde en ging weer door met mijn leven. Achteraf zie ik dat ik mijn onderbuikgevoel probeerde weg te drukken.
“Je bent vervroegd in de overgang”
Twee weken later zat ik opnieuw tegenover de gynaecoloog. Ze vertelde direct dat ze geen goed nieuws had. Het bloedonderzoek liet zien dat ik vervroegd in de overgang was geraakt. Ik had POI, Primaire Ovariële Insufficiëntie. In die deed noemden ze het POF, Premature Ovarieel Falen.
Daar zat ik dan. Negentwintig jaar oud met een enorme kinderwens en geen idee wat ik nu verder met mijn leven aanmoest. Terwijl de arts verder praatte, hoorde ik eigenlijk nauwelijks meer wat ze zei. Ik weet nog dat ze vertelde dat ik waarschijnlijk nooit op een natuurlijke manier zwanger zou worden, dat eiceldonatie mijn enige kans op een kindje zou zijn en ze vroeg of ik zusjes of nichtjes had die dat misschien wilden doen.
Ik kreeg een stapel folders mee en de boodschap dat ik tegen die tijd maar weer een afspraak moest maken als mijn kinderwens actueel werd. In shock liep ik het ziekenhuis uit.
Mijn zusje gaf me hoop
Buiten barstte ik in tranen uit. Ik belde mijn zusje en fietste huilend naar haar toe. Het regende en mijn wereld voelde alsof die op dat moment instortte. Mijn zusje zette me onder de douche, gaf me een joggingpak, een warme kop thee en een dekentje.
Daar vertelde ik haar wat er was gebeurd. We hebben samen gehuild en vrijwel direct zei ze dat ze me wilde helpen als mijn kinderwens ooit actueel zou worden. Terwijl mijn wereld instortte, gaf zij me iets wat ik op dat moment hard nodig had: hoop.
Het verdriet dat daarna kwam
De woorden van mijn zusje gaven me hoop, maar ze namen het verdriet niet weg. Integendeel, toen de eerste schok van de diagnose was gezakt, begon langzaam door te dringen wat er eigenlijk was gebeurd.
Ik had te horen gekregen dat moeder worden niet vanzelfsprekend voor mij zou zijn. De toekomst die ik altijd voor me had gezien, stond ineens op losse schroeven. Het voelde alsof mijn grootste droom me was afgenomen, nog voordat ik er echt aan had kunnen beginnen.
Dat verdriet was zo groot dat ik het liever niet toeliet. Ik wilde er niet over praten en probeerde er zo min mogelijk aan te denken. Achteraf herken ik daarin een rouwproces, maar destijds had ik daar geen woorden voor. Ik wist alleen dat het te pijnlijk was om er echt bij stil te staan.
Dus ging ik door. Ik werkte hard, sportte veel, sprak af met vrienden en vulde mijn agenda tot de rand toe. Zolang ik bezig bleef, hoefde ik niet te voelen wat er onder de oppervlakte speelde. Voor de buitenwereld was er niets aan de hand, maar van binnen droeg ik een verdriet met me mee waar ik nauwelijks naar durfde te kijken.
EEn aantal jaar hield ik dat vol totdat mijn lichaam uiteindelijk aan de rem trok. In 2016 kwam ik ziek thuis te zitten. Destijds schreef ik dat vooral toe aan werkdruk en stress maar inmiddels kijk ik daar anders naar. Natuurlijk speelde mijn werk een rol, maar achteraf zie ik ook hoeveel onverwerkt verdriet ik al die jaren met me had meegedragen. Daar kwam ik toen ik ‘overwerkt’ thuis zat al gauw genoeg achter. Alle onderdrukte emoties kwamen eruit en ik had me nog nooit zo slecht gevoeld.
Liefde, uitstel en alles wegstoppen
Slechts enkele maanden voordat ik de diagnose kreeg, ontmoette ik mijn huidige man. Diezelfde avond hadden we een date gepland staan. Ik twijfelde nog of ik het moest vertellen, maar besloot eerlijk te zijn. Ik vertelde hem wat de gynaecoloog had gezegd en zei zelfs: “Als je niet verder wilt met me, snap ik dat hoor.”
Hij zei dat hij daar helemaal niet zo naar keek. Dat we, als we ooit samen kinderen zouden willen, wel zouden kijken naar de mogelijkheden die er waren. Dat gesprek gaf me zeker rust.
De jaren die volgden stonden echter niet in het teken van een actieve kinderwens. We waren nog maar net samen en ik wilde eerst ontdekken wie wij samen waren. Tegelijkertijd stopte ik mijn diagnose steeds verder weg. Ik praatte er nauwelijks over. Mijn kinderwens klopte af en toe aan de deur, maar ik duwde hem weer weg. Het was nog niet het juiste moment, hield ik mezelf voor.
Mijn zusje was zelf bezig met haar eigen kinderwens en ik wilde haar niet belasten met mijn verhaal. Dat kwam later wel, dacht ik. Dat woord gebruikte ik vaak; later… Maar ondertussen bleef alles zich opstapelen. De diagnose, het verdriet, de onzekerheid en de kinderwens die ik wilde vervullen maar geen ruimte voor zag. Toen ik uiteindelijk thuis kwam te zitten ‘overwerkt, besefte ik pas hoeveel ik al die jaren had meegedragen. Natuurlijk speelde werk een rol, maar achteraf zie ik ook hoeveel onverwerkte emoties er onder de oppervlakte lagen. Niet alleen rondom POI, maar ook rondom het verlies van het toekomstbeeld dat ik ooit voor mezelf had gehad.
Eiceldonatie werd onze weg naar het ouderschap
Toen ik ruimte gaf aan alles rondom mijn kinderwens en de diagnose, begonnen we ons steeds meer te verdiepen in eiceldonatie. Wat me opviel was hoeveel medische informatie er te vinden was en hoe weinig persoonlijke verhalen. Ik had behoefte aan herkenning en aan iemand die begreep hoe dit voelde. Na twee jaar schreven we ons in voor een vruchtbaarheidsbehandeling. We kwamen op een wachtlijst terecht, voerden gesprekken met een psycholoog en moesten allerlei keuzes maken. Er werden overeenkomsten getekend en gesprekken gevoerd.
Pas toen ik zelf in dit proces zat, besefte ik hoeveel impact eiceldonatie heeft. Niet alleen op degene die een kinderwens heeft, maar ook op de donor en de mensen om je heen.
Bekijk: FertiVragen, antwoord op 10 meest gestelde vragen over eiceldonatie van ervaringsdeskundigen
Ziekenhuis in, ziekenhuis uit
Terwijl mijn baarmoeder werd voorbereid op een terugplaatsing, was mijn zusje bezig met hormonen om haar eicellen te laten rijpen. Om de dag gingen we naar het ziekenhuis. Mijn zusje voor controles van haar follikels en ik voor controles van mijn baarmoederslijmvlies. Toen haar eicellen rijp genoeg waren, volgde de punctie.
De eicellen werden vervolgens bevrucht met het zaad van mijn partner. Na enkele spannende dagen kregen we te horen hoeveel eicellen succesvol waren bevrucht en of er een verse terugplaatsing kon plaatsvinden; en dat kon. Toen begon de wachtperiode: de bekende twee wachtweken tussen de terugplaatsing en de zwangerschapstest.
Heel eerlijk? Ik ging daar behoorlijk bleu in. Na alle gesprekken, onderzoeken, hormonen en ziekenhuisbezoeken dacht ik dat het moeilijkste gedeelte achter de rug was. Maar juist in die weken ontdekte ik wat een enorme mindfuck het kan zijn.
Elke lichamelijke sensatie kreeg betekenis. Voelde ik iets? Of juist niet? Was dat een goed teken of niet? Mijn gedachten draaiden overuren en ik merkte hoe lastig het was om rust te vinden terwijl ik nergens invloed meer op had.
Vanuit die ervaring ontstond de Wachtweken Steungids. Ik had behoefte aan iets dat me hielp om de focus te verleggen van continu analyseren naar meer rust, vertrouwen en ontspanning tijdens die intense periode. Terwijl ik er zelf middenin zat, voelde ik dat dit anders moest. Door in gesprek te gaan met andere vrouwen ontdekte ik dat ik daarin niet de enige was.
Zwanger, maar niet zorgeloos
De terugplaatsing was gelukt. Ik was zwanger. Na jaren van onzekerheid was daar eindelijk die positieve test. Maar de opluchting die ik had verwacht, bleef uit. In plaats daarvan kwam er angst. Na alles wat eraan vooraf was gegaan, vond ik het moeilijk om echt op het goede nieuws te vertrouwen.
Na de terugplaatsing word je weer naar huis gestuurd en beginnen de zogenoemde verlengde wachtweken. Ik moest nog tot 5,5 week zwangerschap wachten, voordat die eerste echo plaatsvond. Die weken waren killing.
Van buitenaf leek het misschien een gewone zwangerschap. Voor mij voelde dat totaal niet zo. Ik had zo lang de onzekerheid gehad, dat ik waarschijnlijk nooit moeder zou worden, dat ik nauwelijks kon geloven dat het nu echt gebeurde.
De eerste maanden deed ik iedere ochtend een zwangerschapstest. Niet omdat het moest, maar omdat ik wanhopig op zoek was naar bevestiging dat ik nog steeds zwanger was. Ik durfde er bijna niet van te genieten.
Ook vertelde ik het niet snel aan anderen. Ik voelde me schuldig over mijn angst. Alsof ik alleen maar dankbaar mocht zijn. Alsof er geen ruimte was voor zorgen, omdat ik juist zo hard voor deze zwangerschap had gevochten. Pas tussen de twintig en dertig weken zwangerschap begon ik voorzichtig te geloven dat ik daadwerkelijk moeder zou worden. In 2018 werd onze prachtige zoon geboren.
Vijf jaar later, in 2023, na een nieuw (en lang) traject die anders liep dan we hadden verwacht (binnenkort een nieuwe blog daarover), werd ook onze dochter geboren. Opnieuw dankzij de eiceldonatie van mijn zusje.Tijdens die tweede zwangerschap voelde ik wel meer rust. De angst was niet helemaal weg, maar ik had inmiddels geleerd hoe belangrijk het is om te praten over wat je voelt. Angsten verdwijnen niet door ze weg te stoppen maar juist door ze uit te spreken.
Je bent niet alleen
Misschien voel je je momenteel verdrietig, boos of vooral ontzettend alleen. Dat is begrijpelijk. POI raakt vaak veel meer dan alleen je gezondheid. Het kan invloed hebben op je kinderwens, relaties, toekomstbeeld en gevoel van vrouw-zijn.
Juist daarom is het belangrijk om ruimte te maken voor alles wat je voelt. Je hoeft niet meteen antwoorden te hebben of te weten hoe de toekomst eruitziet. Praat erover met mensen die je vertrouwt. Zoek professionele hulp als je merkt dat het je dagelijks leven beïnvloedt. En weet dat er meer vrouwen zijn die hetzelfde meemaken.
In de FertiFriend Community vind je herkenning, houvast en een plek waar je vragen mag stellen. Je ontmoet er vrouwen die begrijpen hoe het voelt wanneer zwanger worden niet vanzelf gaat.
Samen is minder alleen.
Disclaimer: De artikelen op dit platform zijn geschreven door FertiFriend en zijn bedoeld voor informatieve doeleinden. Aan de inhoud van deze artikelen kunnen geen rechten worden ontleend. Wij raden altijd aan om advies in te winnen bij uw behandelend arts voordat u beslissingen neemt over uw gezondheid en behandelingen.
Kom je een foutje tegen? Laat het ons dan weten via hello@fertifriend.nl
