Ongewenst kinderloos worden is voor veel vrouwen een van de meest ingrijpende vormen van verlies. Niet alleen omdat de kinderwens blijft bestaan, maar ook omdat er afscheid genomen moet worden van een toekomstbeeld dat jarenlang onderdeel was van het leven.
Femke van der Palen blijft na jaren van vruchtbaarheidsbehandelingen met lege handen achter. In deze column deelt zij openhartig over rouw, verwerking en de zoektocht naar een nieuw hoofdstuk. Een periode waarvan ze niet weet hoe die eruit zal zien, maar die ze met beide handen aangrijpt door te gaan ervaren, voelen en schrijven.
Lees ook: Definitief ongewenst kinderloos het is er altijd
Column van Femke van der Palen
‘Je zit in een rouwproces.’ Afwachtend kijkt de therapeut me aan. Volgens mij moet ik nu iets zeggen. Ik zucht. ‘Ik weet dat dit een rouwproces is. Maar hoe pak ik dat zo efficiënt mogelijk aan? Ik heb een deadline. Ik heb hier helemaal geen tijd voor.’
“Natuurlijk weet ik het antwoord eigenlijk wel“
Rouw is niet planbaar. Het is niet zo dat je jezelf met een deken op de bank installeert. Geurkaarsen aan, theetje erbij. Coldplay op de achtergrond en hop, daar ga je. Even lekker alles eruit rouwen. Op een moment dat het jou uitkomt.
Nee, rouw overvalt je op de meest onverwachte momenten. Als een rookmelder die midden in de nacht begint te piepen, omdat de batterij leeg is. Het komt nooit uit. En net op het moment dat je denkt: het gaat wel lekker, is het er weer.
In de HEMA tussen de rompertjes. Tijdens een boksles. Als je man de baby van een ander troost. Wanneer Changes van 2Pac op de radio komt en je herinnert aan een miskraam. Of bij de zoveelste vriendin die zwanger is: ‘Ik vind het heel moeilijk om aan jou te vertellen.’
“Voor een buitenstaander is het namelijk ook allemaal niet makkelijk, hè“
Dat gerouw om een kind dat er nog niet eens is. ‘Waarom rouw je dan precies? Kun je het niet gewoon een plekje geven en dóór?’ Of beter gezegd, dan kunnen zij door. Omdat een onvervulde kinderwens zorgt voor ongemak bij de ander en voor ondoordachte uitspraken.
‘Wij proberen het nu ook al een half jaar. Echt, ik begrijp helemaal wat jij meemaakt.’
‘Ah,’ mompel ik.
Een half jaar in je eigen vertrouwde slaapkamer zwanger proberen te raken. Dat is inderdaad hetzelfde als zeven jaar lang naar verschillende ziekenhuizen gaan. Je achter dunne gordijntjes ontkleden. Om je vervolgens half naakt voor het zoveelste vreemde gezicht bloot te geven. Een tweede operatie. Een derde ingreep. Weer hoop, weer teleurstelling.
‘Ja, dan begrijp je wel hoe het is, ja,’ zeg ik. Ik houd mijn gezicht in de plooi. ‘Maar binnenkort ga ik naar België, hoor,’ vervolgt ze. ‘Dit duurt te lang.’ ‘Ja, daar lossen ze het wel op,’ zeg ik.‘ Misschien moet jij dat ook eens doen. Ik hoor er goede verhalen over.’
Dat is altijd het moment waarop ik zwijg.
Maar het maakt het soms zo eenzaam want je hebt daardoor echt het gevoel dat niemand je verdriet begrijpt.
Nog erger is het als niemand meer praat over onze kinderloosheid. Omdat iemand niet weet wat te zeggen. Of er gewoon geen zin in heeft. De juiste woorden vinden is moeilijk, dat begrijp ik ook. Want rouw is rauw. Daarom moet ik er soms over praten, op mijn eigen moment.
‘Dus,’ zeg ik tegen de therapeut. ‘Wat is nou de snelste manier om dit proces af te ronden?’
Ze glimlacht.
Foto: Femke van der Palen, deelt haar ervaringen met ongewenste kinderloosheid.
Disclaimer: De artikelen op dit platform zijn geschreven door FertiFriend en zijn bedoeld voor informatieve doeleinden. Aan de inhoud van deze artikelen kunnen geen rechten worden ontleend. Wij raden altijd aan om advies in te winnen bij uw behandelend arts voordat u beslissingen neemt over uw gezondheid en behandelingen.
Kom je een foutje tegen? Laat het ons dan weten via hello@fertifriend.nl
