Zwanger blijven niet vanzelfsprekend? Een positieve zwangerschapstest betekende voor Samar ooit vooral blijdschap en hoop. Na haar eerste miskraam veranderde dat langzaam. Zwanger worden lukte, maar zwanger blijven bleek niet vanzelfsprekend. Uiteindelijk maakte ze tien miskramen mee en groeide naast het verdriet ook de behoefte aan antwoorden. In het eerste deel van haar verhaal vertelt Samar over haar kinderwens, het herhaalde verlies en het moment waarop ze besloot dat ze verder wilde zoeken.
Een kinderwens die er altijd al was
Mijn kinderwens is er eigenlijk altijd geweest. Als enige dochter tussen drie jongens droomde ik ervan om later zelf een dochter te krijgen. Een dochter die mijn maatje zou zijn, mijn vriendin, een soort mini-me. Samen koffie drinken, winkelen, gewoon die bijzondere band hebben.
Toch stond in mijn omgeving studeren altijd op de eerste plaats, waardoor mijn wens om moeder te worden lange tijd naar de achtergrond verdween. Pas toen ik mijn man ontmoette, kwam dat verlangen weer sterker terug. Met hem wilde ik echt een gezin opbouwen.
Over zwanger worden wist ik op dat moment eigenlijk weinig. Ik wist niet precies hoe het werkte, welke factoren meespeelden en waar je rekening mee moest houden. In mijn omgeving werd er nauwelijks over gesproken en zelfs vragen stellen aan mijn moeder voelde als een taboe. Daardoor moest ik veel zelf uitzoeken, vaak pas wanneer ik er al middenin zat.
Mijn focus lag jarenlang op studeren en op overleven in die fase van mijn leven, totdat ik onverwacht zwanger werd en het kort daarna misging.
Mijn eerste miskraam
Die eerste miskraam was een harde klap. Het voelde alsof ik in één keer wakker werd geschud uit een soort onschuld. Ineens kwam ik terecht in een werkelijkheid waar ik totaal niet op voorbereid was.
Mijn huisarts was in die periode heel belangrijk voor me. Ze voelde bijna als een grote zus. Ze legde dingen uit, moedigde me aan om mijn kinderwens niet los te laten en gaf me het gevoel dat ik mocht blijven hopen.
Had ik daarvoor verwacht dat het moeilijk zou worden om zwanger te blijven? Nee, eigenlijk helemaal niet. Om mij heen leek het bij anderen zo vanzelf te gaan. Sommige mensen waren niet eens bewust bezig met een kinderwens en werden toch zwanger, soms zelfs van een tweeling. Dat contrast vond ik pijnlijk en verwarrend.
Bij mijn eerste zwangerschap ging ik vol hoop naar de echo. Ik wist eigenlijk niet eens precies wat er tijdens zo’n echo zou gebeuren of wat ik zou zien, en toen zag ik mijn kindje.
Ik voelde zoveel blijdschap, eindelijk, ik was echt zwanger. Ik weet nog dat ik dat enthousiasme hardop uitsprak tegen de arts, maar een paar seconden later sloeg alles om, want het hartje bleek al een week niet meer te kloppen.
Ik begreep nauwelijks wat er gebeurde: op hetzelfde moment waarop ik zoveel geluk voelde, hoorde ik dat mijn kindje was overleden. Ik voelde verdriet, verwarring en zelfs schaamte omdat ik vlak daarvoor nog zo blij was geweest. Niet alleen emotioneel voelde ik me gebroken, ook mijn vertrouwen in mijn lichaam kreeg een klap.
Daar kwam bij dat mijn man in een ander land woonde. Door de regels van dat land wordt ons gezinsleven sterk beïnvloed en juist op zo’n moment voelde ik me daardoor letterlijk alleen.
Miskraam na miskraam
Het besef dat zwanger blijven voor mij niet vanzelfsprekend was, kwam niet in één keer. Het groeide langzaam, miskraam na miskraam. Wat het extra moeilijk maakte, was dat ik na meerdere miskramen het gevoel had dat er weinig verder werd gekeken. Er werden geen aanvullende onderzoeken gedaan en ik kreeg te horen dat er geen erfelijke aandoening bekend was die uitgebreider onderzoek nodig maakte, maar ik zat daar inmiddels wel weer na vier miskramen.
Voor mijn gevoel werd ik in een standaardprotocol geplaatst, terwijl mijn situatie voor mij helemaal niet standaard voelde. Het voelde alsof iedereen hetzelfde witte T-shirt aangereikt krijgt en één maat voor iedereen zou moeten passen.
Maar ieder lichaam is anders en ieder verhaal is anders. Juist na herhaald verlies had ik behoefte aan maatwerk en aan iemand die verder wilde kijken naar mijn situatie. Vanaf dat moment veranderde mijn kinderwens. Wat ooit zacht en vanzelfsprekend voelde, kreeg steeds meer een rauwe rand van onzekerheid en strijd.
Een positieve zwangerschapstest betekende niet meer alleen blijdschap
Toen de miskramen zich bleven herhalen, veranderde ook mijn reactie op een positieve zwangerschapstest. Uiteindelijk maakte ik tien miskramen mee. Waar twee streepjes voor veel mensen het begin zijn van pure blijdschap, werden ze voor mij steeds meer het begin van angst. Zodra ik een positieve test zag, begon de spanning.
Mijn lichaam reageerde daar heftig op. Ik kreeg paniekaanvallen en oude PTSS-klachten uit mijn verleden kwamen sterker terug. Mijn draagkracht werd steeds verder opgerekt en het leven voelde zwaarder en zwaarder. Daarnaast had ik hier geen groot sociaal vangnet. Mijn vriendinnen wonen in mijn land van herkomst, waardoor de eenzaamheid soms extra hard binnenkwam.
Zwanger van een tweeling na IUI
Rond mijn vijfde zwangerschap werd ik na een IUI-behandeling zwanger van een tweeling, maar ook die zwangerschap eindigde in verlies. Op een gegeven moment kreeg ik het gevoel dat mijn arts zelf ook zoekende was. Dat maakte iets in mij wakker. Als zij niet wist wat er gebeurde, waarom gingen we dan wel steeds verder met hetzelfde protocol?
Ik begon in mijn hoofd uit te rekenen hoeveel miskramen er mogelijk nog konden komen als ik twaalf IUI-pogingen zou doen zonder dat iemand wist waarom het steeds misging. Dat was voor mij een belangrijk kantelpunt. Ik leerde dat hoop soms niet genoeg is. Ik had ook behoefte aan duidelijkheid, erkenning en een plan dat echt paste bij mijn lichaam en mijn verhaal.
Daarom besloot ik buiten Nederland verder te zoeken naar antwoorden en behandeling. Ik voelde dat ik niet langer alleen maar kon blijven doorgaan zonder te begrijpen waarom het steeds misging. Na alles wat er was gebeurd, wilde ik vooral één ding: serieus genomen worden en het gevoel hebben dat iemand echt naar mijn hele verhaal keek.
Die zoektocht bracht me uiteindelijk over de grens, naar nieuwe artsen, nieuwe behandelingen en opnieuw veel onzekerheid.
In deel 2 vertel ik hoe die zoektocht verderging, wat het traject met mijn vertrouwen in de zorg deed en hoeveel invloed het inmiddels had gekregen op mijn werk, mijn relatie en mijn mentale gezondheid.
Disclaimer: De artikelen op dit platform zijn geschreven door FertiFriend en zijn bedoeld voor informatieve doeleinden. Aan de inhoud van deze artikelen kunnen geen rechten worden ontleend. Wij raden altijd aan om advies in te winnen bij uw behandelend arts voordat u beslissingen neemt over uw gezondheid en behandelingen.
Kom je een foutje tegen? Laat het ons dan weten via hello@fertifriend.nl
