In onze columns nemen verschillende vrouwen je mee in de hoogte- en dieptepunten van hun reis naar het moederschap. Dit is column nummer drie van Willeke (42 jaar), die met haar man in Friesland woont. Willeke is vervroegd in de overgang geraakt en ongewenst kinderloos. Ze laat in alle open en eerlijkheid zien hoe ze hiermee omgaat.
Een oprecht gesprek met mijn moeder
Laatst werd ik gebeld. Het was mijn moeder. Ze had een artikel gelezen waarin ik mijn verhaal deel en wilde haar bewondering hiervoor aan mij persoonlijk uitspreken. Superlief dat ze me hiervoor speciaal opbelde. Dat kan ik echt waarderen in mijn moeder. We praatten nog wat door, en toen kwam ineens de vraag: “Hoe is het nu eigenlijk met je?”
Deze vraag van mijn eigen moeder deed iets met me. Het was DE vraag waarvan ik had gehoopt dat die me eerder gesteld was. Terwijl deze gedachte door mijn hoofd ging, werd ik ook alert. Dit was immers een kans om in het gesprek weer een stukje bewustwording aan te wakkeren.
Het belang van eerlijke communicatie
Ik vertelde haar dat ik nu weer goed in mijn vel zat, maar dat dat de afgelopen twee maanden wel anders was geweest. De uitgerekende datum waarop ik weer tante zou worden, begon me parten te spelen. Ik was rusteloos en me ervan bewust dat elk moment het telefoontje kon komen dat de baby geboren was. Het kostte me veel energie om OK te zijn met mezelf en op de emotionele golven te surfen in plaats van overspoeld te worden.
Toen kwam het: “Ik dacht al dat het niet zo goed met je ging,” zei ze door de telefoon…
In mijn lijf bouwde zich spanning op en in mijn hoofd ontstond heel even een soort kortsluiting. “Oh…” zei ik. Inmiddels getraind om niet te verzanden in een drama-driehoek, vroeg ik haar waarom ze me toen niet gevraagd had hoe het met me ging. Haar antwoord was dat ze er niet bij stil had gestaan om het bij mij te checken of haar eigen observatie klopte.
Verbinding en waardering
“Zulke” gesprekken voer ik als hard werken. Het mooie was wel dat we in staat waren in verbinding te blijven, mijn moeder en ik. Ik vertelde haar dat ik het enorm waardeer als zij de volgende keer wel DE vraag aan me zou stellen in plaats van haar observatie aan te nemen.
Ik legde haar uit dat ik in situaties die ik pijnlijk vind, me erg bewust ben van hoe ik me tot de ander verhoud. Daarentegen heb ik van de ander nodig dat er ook belangstelling is voor mij en mijn situatie. En daar hoort ook de oprechte vraag bij: “Hoe gaat het nu eigenlijk met jou?” Ook al is deze vraag misschien lastig te stellen.
Het was een liefdevol, verdiepend en constructief gesprek. Geen verwijten, maar kansen om het de volgende keer anders te doen. Bewust worden doe je samen. Wat vind jij?
Liefs en bubbels,
Willeke
Lees hier deel 2 van Willeke’s column “Vervroegd in de overgang: buikdansen als therapie”
Onthoud dat je niet alleen bent en dat er hulp beschikbaar is. Samen kunnen we een community van steun en begrip creëren, zodat niemand zich alleen hoeft te voelen in hun proces. Als je meer informatie wil of gewoon je verhaal wil delen, voel je vrij om een reactie achter te laten in onze community. We zijn hier om te luisteren en te steunen.
Disclaimer: De artikelen op dit platform zijn geschreven door FertiFriend en zijn bedoeld voor informatieve doeleinden. Aan de inhoud van deze artikelen kunnen geen rechten worden ontleend. Wij raden altijd aan om advies in te winnen bij uw behandelend arts voordat u beslissingen neemt over uw gezondheid en behandelingen.
